Parasole

I jako na górze,

Tak w ukos, na dole

Przez wschód - na południe,

W zachód - parasole.

Z ulewy 

Po wichrów zawiłe włóczenia,

Pikując w promienie...,

Wnet runą do cienia.

Nad pchlimi domkami,

To nade fortece -

To mkną parasole, patrz!

Z nimi polecę.

Był taki, co upadł,

Złożony niedbale.

Co leżał po cichu...

I z nim poleżałem.

Był inny nad brzegiem

Łez wzbranym padołem.

Gdzieś musiał dopłynąć.

Gdzieś z nim dopłynąłem.

Parasol piorunem był

Spalon doszczętnie.

Zaś inny parasol był 

Drogi Królewnie,

Co tę, wybierawszy go,

Niby... mijałem.

To bujda, po cichu...

Wraz z nią wybierałem.

...

Myśli, co skażone ciszy zapomnieniem

Straszą już - 

Pod wieczór - 

Po wieczność milczeniem -

Pchła to! Nic nie mogą. 

Nim słońce nam zajdzie,

Ktoś nas w jego świetle rozpozna i znajdzie.

...

🧄

Się zastanowiłem,

Qlue mając w tym wniosku -

Żem guzik jest więcej,

Niźli ząbkiem czosnku.

Wartością ten stoi

Jako dwa kwiatuszki,

Będąc między porem,

A nacią pietruszki...

Zaś wielkością swoją

Nie sięgając chlebka.

Rzodkwi co najwyżej -

Podobnie, jak rzepka.

A gdyby tak posmak

Nam zrównać do plotki -

Plotą z nim cebule,

Kolendry, szczypiorki...

Zaś to spiąć do świata

Większego, po prostu -

Więcej się nie jawię,

To ja - ząbek czosnku!

Balon

Pokój ma, dwie kuchnie, łazienkę i salon.

A latarnie wokół świecą, gdy mój Balon

Wznosi się ku ptakom, niby strzelon z procy,

Tak Balon mój niesie pęd przed oko nocy.

Krętą drogą lecąc przez wiatrów ustępy,

Jakoby przez góry, tak Balon zaklęty

Pędzi, niby rumak w dal nieustraszony

Kursem pstrym, co tyczą po niebie lampiony

Należne niebiosom. Błękitne obłoki

Przez granat się ścięły w fioletów otoki.

I nim go dostrzeże kto, nimże sam zaśnie,

Minie zimę z latem, noc ze dniem... 

I zgaśnie.

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Mało z Was, Drodzy, jeśli ktokolwiek słyszał, a o starej miłosnej historii dwojga wspaniałych Kochanków - zupy pomidorowej i leżącej nieopodal niedojedzonej z pośpiechu pajdki pszennego chleba, to podczas sławnej z dawna ewakuacji amerykańskiej bazy Camp Century, stacjonującej na Grenlandii, w 1965r. Zostawieni na pastwę osuwającego się nań lądolodu, czekając ostatnich chwil życia, to jedno zdołali zostawić po sobie - wiersz, a z nim obietnicę, że kiedyś, to choćby tam, w górze tudzież w innym życiu - odnajdą się na powrót, tym razem może na zawsze...

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Lodem się ścięły naonczas sioły,

Szronem zasłane pióra i stoły.

Kędy ja trafię po drogach nieba,

Pomidorowa - bez ciebie - chleba?

A jako samej przypaść do smaku...

Jakże, kiedyśmy, jak w korcu maku

Złączeni niby liście do drzewa...

Za Tobą. Dokąd? Tam, gdzie potrzeba.

Choć parą będzie za mną herbata...

W parę się zmieni pragnienie świata.

Choćbym się parą stał, nic to nie da -

Dzielić nas w jednym, to w stu pogrzebach.

...

Wiersz następnie dramatycznie urywa się w połowie.

Własna działalność gospodarcza

Przedwiośniem w starym ogródku

Trzy deko - na sprzedaż - smutku.

I chłopiec, co na chwileczkę

Siadł, smarcząc weń, jak w chusteczkę.

Dziewczynka w połowie czerwca

Szarpnęła stary nóż z serca.

Tym smutek o głowę tracąc,

Za ogród prysła, nie płacąc.

Na święta w starym ogródku...

Trzy deko na miski smutku

I kotka z kotkami trzema.

W noc cztery były, w dzień nie ma.

Gdzieś kiedyś w jakimś ogródku 

Zabrakło na sprzedaż smutku.

Nie, cosik zostało na dnie.

Ba, więcej! Nie, nie zabraknie.

O magicznych przedmiotach

Wieczorną porą gwiazdą palony

Mieni się most w tle,

Mienią lampiony.

Ścielą się ścieżką krętą po niebie,

Snując ku mojej cichej potrzebie...

Gdzieś nocną porą tłumy samotnie

W dal dojrzą gwiazdy w otwartym oknie...

Zeń gdzieś wypatrzy z okna niewielu

Samolot sercom słany z papieru. 

...

A z rannym słońcem i rosą,

To widząc człowiek, zaspany, boso,

Że dziw to, puści mimo uszu...

I zniknie gdzieś w kapeluszu.