My, śmiertelni ludzie

Stary miś,

Zgubiony helikopter do podróży

W kosmos,

Książki z bajkami.

I wyrzutnia rakiet...

...

Pod starym, chylącym się słońcem

Zapłonęło jeszcze jedno światło.

Najpierw mocno...

I długo...

Potem mrugnęło i zgasło. 

Nie widziałem, stary ślepiec,

Ale, sądzę, gdzieś tam..., pomiędzy 

Hałdami,

W jakiejś starej zabawce 

Wypaliły się jeszcze jakieś baterie.

...

I równie stary dzień zasnuły pierwsze

Nocne chmury...

Musiałem wracać do domu.

Lunatycy

Jaśniało...,

Gdy ptak uleciał z chwiejnej gałęzi

Pod czerwcowym niebem.

...

Po ostygłych od nocy

Minionej uliczkach,

Snują się zakochani, bezdomni.

Przecierając oczy, szedł dozorca

Do pracy.

...

A gdy gałąź zamarła w bezruchu,

Zbudziłem się i ja.

Przetarłem oczy, zapisałem sen.

Pobiegłem spóźniony do pracy,

Wspominając lot...

Pod czerwcowym, jaśniejącym niebem.

Moje wszystkie słoneczne dni

Leć ze mną

W stronę gwiazd.

Za widzialny kraniec nieba.

Tam, gdzie nocą zbiegają się chmury...

...

Wracając z pracy,

Widziałem tego samego staruszka-

Pod tym samym drzewem

Na pamiątkowej ławeczce.

A zachód był, jak wszystkie inne...

I, jak zawsze też, przysiadłem,

Wysłuchałem kilka tych samych historii.

A raz nauczył mnie jeszcze, jak

Karmić ptaki, gdyby go zabrakło,

I naprawiać radio na baterie.

UFO

Zachód...
Wielki, bulwiasty statek zniżył
Lot i zawisł nad naszymi głowami
Na gasnącym niebie.

... i ja chciałbym się w nim znaleźć.
Minąć słońce w południe
I śnić tam wysoko tak pięknie, jak piękne
Mogą być tylko sny tuż przed przebudzeniem...
Choć tym razem nie miałyby jak się
Skończyć.
...

A kiedy drabina była już prawie gotowa,
Ten...
Uleciał wyżej, ponad jaśniejące
Nad gwiazdami słońce,
Ponad urywające się za dnia sny.
I ponad wszystko to, gdzie moglibyśmy
Oddychać.
...

Zajaśniało nam na powrót niebo,
Budził się nowy dzień.

Ziemia obiecana

"Widziałeś Eden?"- ktoś spyta.

Tak, widziałem i był bardzo piękny.

...

Widziałem ciemno-błękitne niebo.

W dali...

Kilka co jaśniejszych gwiazd.

I niebieskie liście wokół drzewa.

I był jeszcze lekki wiatr wokół,

Co mógłby skrzydła ptakom podrywać

Do lotu...,

Ale żadnych nie było.

...

Widziałem Eden...

I było mi bardzo pięknie.

Ale wtem zajaśniała kontrolka 

Ostrzegawcza w hełmie-

To kończył się tlen...

Musiałem wracać na Ziemię.

Monochromia

Spadające liście pod 

Brązowym niebem.

I drzewa...

Brązowy w bladym słońcu świat.

...

A bliżej już całkiem wieczora,

Gdy wracałem z pracy, starzec

Nadal siedział na swojej ławeczce...

Tego nie mogłem zobaczyć,

Ale dziabnął go komar.

Potem był drugi i trzeci, a tak,

Że ten, nazbyt wolny, musiał wstać

I uciec gdziekolwiek...

...

Czym prędzej zająłem ławeczkę.

Rozpiąłem brązowy garnitur.

Rozwiązałem buty...

I oglądałem jeszcze tak z dobrą godzinę

Ciemno-brązowy świat.

300 000 km/s w próżni

Ostatnie fotony zapadłej
Już niemal gwiazdy minęły
Niebieskie mgławice
I różnobarwne planety.
Minęły miliardy lat...
...

A te, co leciały dalej...,
Padły na plakat z biało kwitnącą
Wiśnią, stare radio- pamiątkę
I na miliony okruchów strzaskanej
Gdzieś w próżni rakiety.
...

A inne przecież całkiem i to wszystko minęły,
I poleciały dalej, wciąż dalej i dalej...,
Do nienazwanych jeszcze
Przez nas gwiazd.