Parasole

I jako na górze,

Tak w ukos, na dole

Przez wschód - na południe,

W zachód - parasole.

Z ulewy 

Po wichrów zawiłe włóczenia,

Pikując w promienie...,

Wnet runą do cienia.

Nad pchlimi domkami,

To nade fortece -

To mkną parasole, patrz!

Z nimi polecę.

Był taki, co upadł,

Złożony niedbale.

Co leżał po cichu...

I z nim poleżałem.

Był inny nad brzegiem

Łez wzbranym padołem.

Gdzieś musiał dopłynąć.

Gdzieś z nim dopłynąłem.

Parasol piorunem był

Spalon doszczętnie.

Zaś inny parasol był 

Drogi Królewnie,

Co tę, wybierawszy go,

Niby... mijałem.

To bujda, po cichu...

Wraz z nią wybierałem.

...

Myśli, co skażone ciszy zapomnieniem

Straszą już - 

Pod wieczór - 

Po wieczność milczeniem -

Pchła to! Nic nie mogą. 

Nim słońce nam zajdzie,

Ktoś nas w jego świetle rozpozna i znajdzie.

...

🧄

Się zastanowiłem,

Qlue mając w tym wniosku -

Żem guzik jest więcej,

Niźli ząbkiem czosnku.

Wartością ten stoi

Jako dwa kwiatuszki,

Będąc między porem,

A nacią pietruszki...

Zaś wielkością swoją

Nie sięgając chlebka.

Rzodkwi co najwyżej -

Podobnie, jak rzepka.

A gdyby tak posmak

Nam zrównać do plotki -

Plotą z nim cebule,

Kolendry, szczypiorki...

Zaś to spiąć do świata

Większego, po prostu -

Więcej się nie jawię,

To ja - ząbek czosnku!

Balon

Pokój ma, dwie kuchnie, łazienkę i salon.

A latarnie wokół świecą, gdy mój Balon

Wznosi się ku ptakom, niby strzelon z procy,

Tak Balon mój niesie pęd przed oko nocy.

Krętą drogą lecąc przez wiatrów ustępy,

Jakoby przez góry, tak Balon zaklęty

Pędzi, niby rumak w dal nieustraszony

Kursem pstrym, co tyczą po niebie lampiony

Należne niebiosom. Błękitne obłoki

Przez granat się ścięły w fioletów otoki.

I nim go dostrzeże kto, nimże sam zaśnie,

Minie zimę z latem, noc ze dniem... 

I zgaśnie.

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Mało z Was, Drodzy, jeśli ktokolwiek słyszał, a o starej miłosnej historii dwojga wspaniałych Kochanków - zupy pomidorowej i leżącej nieopodal niedojedzonej z pośpiechu pajdki pszennego chleba, to podczas sławnej z dawna ewakuacji amerykańskiej bazy Camp Century, stacjonującej na Grenlandii, w 1965r. Zostawieni na pastwę osuwającego się nań lądolodu, czekając ostatnich chwil życia, to jedno zdołali zostawić po sobie - wiersz, a z nim obietnicę, że kiedyś, to choćby tam, w górze tudzież w innym życiu - odnajdą się na powrót, tym razem może na zawsze...

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Lodem się ścięły naonczas sioły,

Szronem zasłane pióra i stoły.

Kędy ja trafię po drogach nieba,

Pomidorowa - bez ciebie - chleba?

A jako samej przypaść do smaku...

Jakże, kiedyśmy, jak w korcu maku

Złączeni niby liście do drzewa...

Za Tobą. Dokąd? Tam, gdzie potrzeba.

Choć parą będzie za mną herbata...

W parę się zmieni pragnienie świata.

Choćbym się parą stał, nic to nie da -

Dzielić nas w jednym, to w stu pogrzebach.

...

Wiersz następnie dramatycznie urywa się w połowie.

Własna działalność gospodarcza

Przedwiośniem w starym ogródku

Trzy deko - na sprzedaż - smutku.

I chłopiec, co na chwileczkę

Siadł, smarcząc weń, jak w chusteczkę.

Dziewczynka w połowie czerwca

Szarpnęła stary nóż z serca.

Tym smutek o głowę tracąc,

Za ogród prysła, nie płacąc.

Na święta w starym ogródku...

Trzy deko na miski smutku

I kotka z kotkami trzema.

W noc cztery były, w dzień nie ma.

Gdzieś kiedyś w jakimś ogródku 

Zabrakło na sprzedaż smutku.

Nie, cosik zostało na dnie.

Ba, więcej! Nie, nie zabraknie.

O magicznych przedmiotach

Wieczorną porą gwiazdą palony

Mieni się most w tle,

Mienią lampiony.

Ścielą się ścieżką krętą po niebie,

Snując ku mojej cichej potrzebie...

Gdzieś nocną porą tłumy samotnie

W dal dojrzą gwiazdy w otwartym oknie...

Zeń gdzieś wypatrzy z okna niewielu

Samolot sercom słany z papieru. 

...

A z rannym słońcem i rosą,

To widząc człowiek, zaspany, boso,

Że dziw to, puści mimo uszu...

I zniknie gdzieś w kapeluszu.

🐈‍⬛

Ech...,

Niby nic, by istniało gdzie stare zaklęcie -

Smutek, żal, złość przerobić na małe kocięcie.

Pchła to, pic źdźbła nie warty, legenda i plotki,

By w nie jedno je zrobić, a w trzy tycie kotki!

A by lepiej, niech dla nich na rybkę bez ości 

Dać tęsknotę paskudną, z rozsądku miłości!

Co zaś żalem stroskane, niech w pęk grubych sznurków

W mig się zmieni i w drapak dla kocich pazurków!

I hyc!

Niespełnionych pieśni z uczuciem niech teczka

Pęknie na miseczkę w brzeg chłodnego mleczka.

A uciekłe słowa pierzchną w zapomnienie,

Robiąc w sercu miejsca na kocie mruczenie...

Jak powstaje zachód

Granatowe morze,

Wpół błękitne niebo,

Chylące podmuchem w pas ku nocnej porze

Podmurszałe drzewo...

I gro słów do wiatru -

Miłość, tajemnice,

Palące mi w zachód, palące dla żartu

I dla siebie - znicze.

I gro słów do rana.

Tak, gro słów mi trzeba!

I gro słów do kota z czapką na kolanach...

I gro słów do nieba.

Wyznanie rasisty

Jest fajnie...,

Kiedy myśli swe, troski powierzyłem sarnie.

Żadna inna gdyż, jak ta, i krztę choćby blisko

Nie była, jak ja jestem i sam też, rasistką...

Choćby i lis w lesie, koza nad przepaścią...,

Nikt, jak my gardzimy, gardzi inną maścią.

No nikt!

I widok jej, budząc złość najdalej skrytą,

Zaciska mą pięść, jej podwija kopyto!

Gdy nas zbija smutek, wniwecz drąży trwoga,

Rasizm nas roznieca, zgodnie z wolą Boga.

Bo i prawda stoi, co pod spodem, nisko,

Że i Bóg po cichu sam też jest... rasistą.

A nie jest?

Przez góry w niziny, z południa do cienia

Ja szukam kobiety, ta szuka jelenia...,

Co by wespół z sobą, niby świętym wzorem,

Toczyć w świat batalię z odmiennym kolorem.

Miłość w kosmosie

Liści wiatr omiot dźwięk prozaiczny

Z gwiazdy odmienił w statek kosmiczny.

Ten, co by idąc w smutku lasami,

Dojrzeć pociechę między chmurami.

Z liśćmi wiatr smugą, z promieniem wiosny - 

Serce kolorem powziął radosnym,

By codzienności na "Bywaj!" głucho

Machać, u boku w kosmos mknąc z UFO...

By, nime wspomnień noce udręcze

Zbolałe serce, niby pajęcze 

Powezmą sieci, nim gwiazdy zgasną -

Trzymać swą dłonią... dłoń trójpalczastą...

Modlitwa do Betelgezy

Rozwiązał krawat,

Rozpruł guzik...

I też, że ludzie w Ciebie nie wierzą...,

Och..., Betelgezo!

Ciżby spojrzeniem kłując przestworza,

Zniżonym granią twa łaska spłynie...

W zdrowie nam, pokój - od gór po morza -

Nasz Nadolbrzymie!

Nasz Nadolbrzymie..., 

Zmęczonym spokój owionie dusze,

Patrzące w ciemnię, Twoja korona,

Z rdzawej pustyni przez morskie głusze,

Świetli Oriona!

O, Najjaśniejsza nade gwiazdami,

Żaru purpurą tlij serca zlękłe,

To choćby gnały za Jezusami,

Na lata świetlne...

I to, że wiara w Ciebie nie minie,

Olbrzymie...!

Olbrzymie!

Tym, co pokotem przed Tobą leżą,

Och..., Betelgezo!

...

Raz to się z cicha pęk zaczyna,

Raz się zapętli w przeddzień lata.

(A raz...) Na skrzydłach leci, raz inny pływa

Na drugą półkulę świata.

A raz się liśćmi omiecie,

Przeplącze w pajęczej rosie.

Biegnąc, raz potknie się, uchem zaplecie

W las mknącym, ulotnym głosie...

...But przyjdzie raz z ziemią sklecić.

Przelecieć ciepłe krainy.

To raz w noc przyjdzie drogę rozniecić 

Latarnią w środku zimy.

Jeż

Bezcelowo krążąc po świata bezbrzeżach,

Wpadłem na znanego mi z lat wielu jeża.

Tenże, miast jabłko nosić w drogę żmudną,

Nadział jako maszt te, i płynął żaglówką.

Zanim krzyknę "Hejże!", wpierw łapę podnosi.

Przykłada do ust, w znak, że o głos mnie prosi.

"Cóżem źle postąpił, że cię teraz dziwię,

Wszakże robiąc tyle, com mówił przy piwie?"

Nimże skonkludował, tak mi w trzewiach stęka,

Nimem mrugnął okiem - dziób mam już z gołębia.

W chwilę jużem cały szarym piórem rosły,

Skrzydłem ściągam kaszkiet, ptasie pusząc wąsy.

A nim się świat wkoło skąpał w nocnym cieniu,

Patrzyłem nań, siedząc na jeżym ramieniu.

Patrzyłem, gruchając piosnkę przy fal wtórze

Do białych gołębic, co leciały w górze.

O zimie i czemu nadeszła (inspirowane Lublinem)

Przedednia porą promień radosny

Zrazu przeleciał środkiem wiosny,

Dzieląc na poły granią czerwieni

Lato od słoty szarej jesieni.

Pewnego razu, późnego czasu

Widziałem jesień na skraju lasu.

W koronach róże schnięte, a głębiej

Weń po gałęziach szare gołębie.

...

Raz jeden w świecie, przy końcu roku -

Zda mi się - ciepło czułem po zmroku.

Widziałem, nimże odeszła z rana,

Trzy białe koty na jej kolanach.

Półmroki

Wieczorne niebo tkane szafirem

Półmroki plotą bezkreśnie.

Siorbię herbatę laną z imbirem..., 

Wspominam z lipca czereśnie.

Zeń strużka pary, wiatr nim ją zmiecie,

Przeplącze nitki deptaków.

Przed wschodem kilku nas braknie w świecie...

Przed wschodem ubędzie ptaków.

Uschnięte liście, błękitny kamień,

Kilkaset pestek pod drzewem.

O stosik wierszy oparte ramię...

Pod pełnym szafiru niebem.

🐇🐰

Mały, czarnooki królik,

Co na łące skakał,

Przejął się, mnie widząc,

Że mu spokój zmącę.

Dobył noża z nagła w damskie, kruche ręce,

Uspokoił rymy, mierząc w moje serce.

Po wszystkim, wesół, ogonem pomachał.

Przesłanie na ostatni wiersz

Niebo zakryło się deszczem srogo,

Chodnik parasolami.

I ja nim idę, jesienną drogą -

W ciszy, pod latarniami...,

Zbierając wszystko, co tu zastałem,

Chowając każde wspomnienia...

Durne, szczęśliwe i gdy płakałem,

Na całą wieczność milczenia,

Które, nim zagnie mnie, nieuchronne,

W sercu, co tylko noszę... -

Niech płonie po mnie, gwiazdy wieczorne,

Pod szklano-żeliwnym kloszem.

...

Na zachód patrząc,

Drogę bez końca 

Wskazują liście pod cieniem słońca.

Słońca, co w chwilę swego pogrzebu

Miejsce roztacza ciemnemu niebu.

To, by po niebie,

W odbiciu okna,

Wiodła za gwiazdy droga powrotna.

Droga, po której z nocnej krainy,

Ktoś nam obiecał, kiedyś wrócimy.

Bo z pierwszorannym

Zabiciem dzwonu,

Zgaśnie nam w chwilę droga do domu.

A wraz z nią zgasną wszyscy w oddali,

Ci, co nie doszli, i gdzieś zostali.

Kot

Wokół kobiet, 

W parze z dymem

Bawi kot, świat łącząc rymem...

Mając nas pomimo uszu,

Kroczy w wielkim kapeluszu

Poprzez dziewięć żyć, przez lata...,

Mrucząc w noc o kocich światach.

Przemykając pod sukienką,

Chłepce mleko słomką cienką.

Tym, co nie śpią, mruknie bajkę,

Pociągając długą fajkę...

...

Wokół kobiet, 

W parze z rymem

Bawi kot, świat snując dymem...

Zaplatając damskie pąsy

Pode, nade kocie wąsy..., -

Pierzchnie - z wschodem, w długim locie -

W papierowym samolocie.