🧄

Się zastanowiłem,

Qlue mając w tym wniosku -

Żem guzik jest więcej,

Niźli ząbkiem czosnku.

Wartością ten stoi

Jako dwa kwiatuszki,

Będąc między porem,

A nacią pietruszki...

Zaś wielkością swoją

Nie sięgając chlebka.

Rzodkwi co najwyżej -

Podobnie, jak rzepka.

A gdyby tak posmak

Nam zrównać do plotki -

Plotą z nim cebule,

Kolendry, szczypiorki...

Zaś to spiąć do świata

Większego, po prostu -

Więcej się nie jawię,

To ja - ząbek czosnku!

Balon

Pokój ma, dwie kuchnie, łazienkę i salon.

A latarnie wokół świecą, gdy mój Balon

Wznosi się ku ptakom, niby strzelon z procy,

Tak Balon mój niesie pęd przed oko nocy.

Krętą drogą lecąc przez wiatrów ustępy,

Jakoby przez góry, tak Balon zaklęty

Pędzi, niby rumak w dal nieustraszony

Kursem pstrym, co tyczą po niebie lampiony

Należne niebiosom. Błękitne obłoki

Przez granat się ścięły w fioletów otoki.

I nim go dostrzeże kto, nimże sam zaśnie,

Minie zimę z latem, noc ze dniem... 

I zgaśnie.

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Mało z Was, Drodzy, jeśli ktokolwiek słyszał, a o starej miłosnej historii dwojga wspaniałych Kochanków - zupy pomidorowej i leżącej nieopodal niedojedzonej z pośpiechu pajdki pszennego chleba, to podczas sławnej z dawna ewakuacji amerykańskiej bazy Camp Century, stacjonującej na Grenlandii, w 1965r. Zostawieni na pastwę osuwającego się nań lądolodu, czekając ostatnich chwil życia, to jedno zdołali zostawić po sobie - wiersz, a z nim obietnicę, że kiedyś, to choćby tam, w górze tudzież w innym życiu - odnajdą się na powrót, tym razem może na zawsze...

Wiersz Zupy Pomidorowej do Pajdki Chleba (1965r. Grenlandia, tłum. własne)

Lodem się ścięły naonczas sioły,

Szronem zasłane pióra i stoły.

Kędy ja trafię po drogach nieba,

Pomidorowa - bez ciebie - chleba?

A jako samej przypaść do smaku...

Jakże, kiedyśmy, jak w korcu maku

Złączeni niby liście do drzewa...

Za Tobą. Dokąd? Tam, gdzie potrzeba.

Choć parą będzie za mną herbata...

W parę się zmieni pragnienie świata.

Choćbym się parą stał, nic to nie da -

Dzielić nas w jednym, to w stu pogrzebach.

...

Wiersz następnie dramatycznie urywa się w połowie.